Σιφναϊκό Φώς

Για τον Νεοκλή Σαρρή, το Δάσκαλό μου

Είχα την πρώτη ευκαιρία να γνωρίσω το Δάσκαλό μου προσωπικά πριν τρία χρόνια, στην Αθήνα, όταν με φιλοξένησε στο σπίτι του στην Πλάκα. Από τότε, είχε γίνει παράδοση να έρχομαι και να μένω εκεί τα καλοκαίρια για να μάθω Ελληνικά. Όπως πολλοί από τους φοιτητές του, έτσι κι εγώ ξέρω πως ό,τι κατάφερα, το κατάφερα χάρη σ’ αυτόν… 

Εκτός από την εξαιρετική του βοήθεια στα διαστήματα που έμενα στην Αθήνα, δε θα ξεχάσω ποτέ τα απογεύματα και τα βράδια που βγήκαμε έξω να φάμε και να συζητήσουμε περί παντός επιστητού… Όπως ξέρετε, ο Δάσκαλός μου ήταν άριστος γνώστης της ιστορίας, της φιλοσοφίας, της πολιτικής…αλλά ήξερε και κάτι που πολλοί δάσκαλοι (και γενικά πολλοί «άνθρωποι») δυστυχώς δεν ξέρουν… Ήξερε ν’ ακούει τον άλλον, ακόμη κι αν αυτός μπροστά του ήταν ένας νεαρός φοιτητής… Ήξερε ότι ο καθένας έχει κάποια γνώση να προσφέρει στον άλλον…

Βλέποντας τη ζωή του Δασκάλου μου, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι λυπηρό, κάτι χαμένο…Μια απίστευτη οικογένεια, μια δουλειά που αγαπούσε και έκανε με τρομερή σοβαρότητα και φοβερό ταλέντο, φίλους και γνωστούς που τον αγαπούσαν πραγματικά. Όλα όσα ένας άνθρωπος μπορούσε να ζητήσει από τη ζωή, τα έζησε ο Δάσκαλος και στο τέλος, αυτό μετράει στη ζωή…

Το μόνο που θα μπορούσε να με στενοχωρήσει, όταν σκέφτομαι το Δάσκαλό μου τώρα, είναι ότι δεν είχε την ευκαιρία να γυρίσει πίσω, στην Πόλη του, στην Πόλη μας, που αγαπούσε με όλη την καρδιά του, μέχρι το τέλος. Όταν μιλούσαμε για την Πόλη μας, έβλεπα στα μάτια του μια φωτιά ελπίδας και χαράς, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα και τον πόνο του.

Αλλά και αυτό δε μ θλίβει… Διότι ξέρω ότι όπου και να έχει φύγει, η Πόλις τον ακολουθεί…

Να είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.

Ο μαθητής του,

Αρντά Εξιγκίλ

Κωνσταντινούπολη