Σιφναϊκό Φώς

Εις Μνήμην Νεοκλή Σαρρή…

Αγαπητέ φίλε και συμπατριώτη Νεοκλή,

Το θλιβερό νέο του θανάτου σου με συνετάραξε, παρόλο που ως ιατρός γνώριζα δυστυχώς τη δίχως επιστροφή εξέλιξη των πραγμάτων ύστερα από την τελευταία μου επίσκεψη στο σπίτι σου.     

Εκείνη την ημέρα σε θαύμασα, που εκτός από τις γνωστές αρετές, τις γνωστές σε όλους μας πτυχές της προσωπικότητάς σου, είδα έναν τρομερά θαρραλέο Νεοκλή, που παρόλη την...

πολύ άσχημη κατάσταση της υγείας ου είχε το θάρρος, είχε το κουράγιο να μου πει «μην τα βλέπεις αυτά εδώ, Λυδία, -κι εννοούσε το οξυγόνο και όλα τ’ άλλα με τα οποία ήταν καλωδιωμένος-σε δυο μήνες θα φύγουν όλα αυτά μόλις μ’ εγχειρήσουν». 

Έμεινα άφωνη, όπως άφωνη έμεινα όταν σε λίγο τον άκουσα να σχολιάζει τηλεφωνικά την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα, και λίγο αργότερα να δίνει οδηγίες σε υποψήφιο Διδάκτορα μέσα από την μάσκα του οξυγόνου του.

Δεν θα αναφερθώ εγώ στις επιστημονικές και ακαδημαϊκές του θέσεις και διακρίσεις, δεν θα αναφερθώ στις βαθιές γνώσεις των Ελληνο-τουρκικών θεμάτων, υπάρχουν άλλοι πλέον κατάλληλοι από μένα να το πράξουν. Εγώ θέλω να αναφερθώ στον άνθρωπο Νεοκλή, το ανήσυχο πνεύμα, τον πικραμένο δικαίως άνθρωπο, τον λατρεμένο δάσκαλο, τον φιλόστοργο σύζυγο, τον ευαίσθητο πατέρα, που ο πελαργός αν και καθυστερημένα ήρθε στη ζωή του, του χάρισε τον μονάκριβο γιο του, τον έφηβο σήμερα Αλέξανδρο-Μάριο, για τον οποίο καμάρωνε και ο οποίος την ώρα που έπαιρνε τον Νεοκλή το ασθενοφόρο του ζήτησε να του υποσχεθεί ότι θα γυρνούσε ξανά πίσω το σπίτι τους.

Ο Νεοκλής επί πέντε ολόκληρα χρόνια έδωσε μια άνιση μάχη με τον καρκίνο. Μια μάχη αξιοπρεπή, μια μάχη κατά τη διάρκεια της οποίας το πρωί  έκαμνε τη χημειοθεραπεία του και το βράδυ, σαν να μη συνέβαινε κάτι, ήταν παρών στις επαγγελματικές υποχρεώσεις.

Σ’ όλες του τις περιπέτειες, όπως και σ’ αυτή της ασθένειάς του, ο Νεοκλής είχε δίπλα του ακλόνητο στύλο και συμπαραστάτη την αγαπημένη του σύντροφο και προσκέφαλο της ζωής του, τη γυναίκα του τη Φλώρα, η οποία του στάθηκε με καρτερικότητα, υπομονή, σαν κερί αναμμένο, συνοδοιπόρος στον Γολγοθά του ως καλός Σαμαρείτης.

Ακόμα θα ήθελα να πω ότι δε θα ξεχάσω κι είναι χαραγμένο στη μνήμη μου αυτό που είχε πει μια φορά σε συζήτηση που είχαμε, ότι:

Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στην οικογένεια, στις αναμνήσεις και στην ελπίδα…

Όπως ακόμα ότι: τις μνήμες πρέπει να τις τιμούμε και όχι να τις επουλώνουμε ... 

Λίγες ώρες πριν φύγει, όταν πια άρχιζε να χάνεται στην αιωνιότητα, στην τηλεόραση που ήταν αναμμένη στο δωμάτιο της Κλινικής, έτυχε να δείχνει την Κωνσταντινούπολη. Τότε η Φλώρα, στην προσπάθειά της να τον αφυπνίσει από τη βυθιότητα στην οποία βρισκόταν, του φώναξε: «Νεοκλή, Νεοκλή, δες, δείχνουν την Κωνσταντινούπολη στην τηλεόραση». Εκείνος άνοιξε τα μάτια, είδε την Πόλη μα και μετά δεν τα ξανάνοιξε… Ο Νεοκλής έφυγε κλείνοντας μέσα στην ψυχή του την Πόλη που τόσο αγαπούσε, που τόσο νοσταλγούσε, που τόσο του έλειπε, που τόσο…  

Φίλε Νεοκλή, σ’ αυτόν τον κόσμο ήρθες όταν έπρεπε, έζησε όπως έπρεπε, αλλά δυστυχώς μας έφυγες όταν δεν έπρεπε, αφού  οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της χώρας σε είχαν ανάγκη.

Καλό σου ταξίδι, φίλε Νεοκλή. Ας είναι ελαφρά η Αττική γη που θα σε υποδεχθεί στα σπλάχνα της σε λόγο. Αιωνία η μνήμη σου.

Δρ Λυδία Ιωαννίδου – Μουζάκα

Καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών